Romeo's Roulette

posted on 26 Feb 2012 01:43 by moth in Drabble directory Fiction



Rating: PG-13 for Ideological sensitive material

Word Count: 545









ผมหยิบกระสุนขึ้นมาบรรจุในลูกโม่


ง้างนกสับถอยหลังจนสุด


เสียงกลไกภายในหมุนลูกโม่ ส่งกระสุนเข้าเตรียมพร้อมในรังเพลิง


วัตถุทำจากแก้วสีใสสะท้อนแสงเข้าตา


ผมเหนี่ยวไก


จินตนาการถึงเสียงกลไกภายในเมื่อนกสับดีดกลับไปที่ท้ายปลอกกระสุน


เข็มแทงชนวนกระแทกกับจานท้ายกระสุนและจุดระเบิดดินปืน


แรงระเบิดทำให้กระสุนพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง


เสียงของวัตถุที่อยู่ไกลออกไปแตกเป็นเสี่ยง


ผมมองสิ่งที่อยู่ในมือ


สิ่งที่เปลี่ยนการขยับปลายนิ้วเบาๆเป็นอานุภาพทำลายล้างที่มากกว่าหลายร้อยเท่า


ผมมองเศษซากแหลมคมเป็นประกาย


ไม่รู้สึกอะไรมากไปกว่าเสียงระเบิดที่ยังดังก้องอยู่ในหัว





เขาไม่ชอบเสียงปืน


ผมจึงไม่ได้ใช้มันตามวัตถุประสงค์ดั้งเดิมอีก


แต่ก็ตัดสินใจพกมันไว้กับตัวด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง


น้ำหนักที่ถ่วงอยู่ที่เอวทำให้ผมรู้สึกตัว


ว่าการกระทำเล็กน้อยเหมือนการขยับปลายนิ้วของตัวเอง


อาจทำให้เกิดผลร้ายแรงกว่าหลายร้อยเท่ากับคนอื่น

 





ผมได้ยินเสียงระเบิดของดินปืนดังขึ้นในหัว


เสียงโลหะชิ้นเล็กกระทบกันดังขึ้นในความเป็นจริง


ปากกระบอกปืนหันมาทางผม


ร่างตรงหน้าหลับตาอยู่


เสียงของเขาชัดถ้อยชัดคำ


แต่มือของเขาสั่น


“...นายรู้อยู่แล้วว่าชั้นรู้ว่าไม่มีกระสุนอยู่ในนี้”


ผมก้าวเข้าไปใกล้เขา


“รู้อย่างนั้นแต่ก็ยังเหนี่ยวไกไม่ใช่เหรอ?”


ผมหยิบปืนออกมาจากมือเขา


หยิบกระสุนขึ้นมาบรรจุในลูกโม่


ง้างนกสับถอยหลังจนสุด


แล้วหันด้ามปืนให้เขา


“คราวนี้รับรองว่ามีอยู่แน่”


ผมจับมือเขาให้อยู่ในสภาพพร้อมเหนี่ยวไก


“แค่ขยับปลายนิ้ว ชั้นก็จะหายไปตามต้องการ”


เขาหลุบตามองสิ่งที่อยู่ในมือ นิ่งไปครู่หนึ่ง


ครั้งหนึ่งผมเคยคิดว่าเขาเหมือนกระจก


แต่ตอนนี้ผมคิดว่าเขาเหมือนแก้วมากกว่า

 

 




ในที่สุดเขาก็กระชับมือเข้ากับด้ามปืน


และก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย


เขาเงยหน้าขึ้นมอง


ดวงตาคู่นั้นเหมือนแก้วสีใสที่สะท้อนแสงเข้าตา


“ถ้าอย่างนั้น ขอให้นายจำภาพนี้เอาไว้ให้ดี”


ปากกระบอกปืนหันมาทางผม


เขายิ้ม


ผมมองใบหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย


หลับตา

 




ผมได้ยินเสียงระเบิดของดินปืนดังขึ้น


ยังคงรับรู้


ผมเปิดตา


ก้าวเข้าไปหาร่างที่ร่วงลงกับพื้น


ทรุดตัวลงข้างร่างนั้น


โน้มลงจูบหน้าผากของเขา


สัมผัสได้ถึงกลิ่นของแร่เหล็ก


ความรู้สึกอุ่นจากของเหลวที่ริมฝีปาก


กับความรู้สึกเหมือนถูกเศษแก้วแหลมคมบาด


ที่ไหนสักแห่งในร่างกายที่ไม่สามารถระบุได้


ผมหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเหตุผล


หยิบสิ่งที่เคยรับรู้น้ำหนักของมันเป็นอย่างดีมาไว้ในมือ


ปลดปลอกกระสุนเดิมออก แล้วบรรจุกระสุนใหม่


ง้างนกสับถอยหลังจนสุด


จินตนาการถึงเสียงที่จะได้ยินเป็นเสียงสุดท้ายเมื่อเหนี่ยวไก